കഥകള്‍ പറയാത്ത രണ്ടു വര്‍ഷം.....

കഥകളിലൂടെ കവിതയും കവിതയിലൂടെ കഥയും പറഞ്ഞുതന്ന നമ്മുടെ സ്വന്തം മാധവികുട്ടി (ആമി) വിടപറഞ്ഞിട്ട്‌ 31/05/2011 -  2 വര്‍ഷം തികയുന്നു.കഥകള്‍ പറയാത്ത രണ്ടു വര്‍ഷം.

കഥ പറഞ്ഞു പറഞ്ഞു  ജീവിതം തന്നെ വരച്ചു കാട്ടിയ ഒരു കുട്ടി.പോകുന്ന വഴികളില്‍ എല്ലാവരോടും കുശലം പറഞ്ഞ്,കൊഞ്ചി നടക്കുന്ന മുട്ടെത്താത പാവാടയും ഫ്രോകും അണിഞ്ഞ ഒരു പെണ്‍കുട്ടിയുടെ രൂപമാണ്‌ മാധവികുട്ടിക്ക്‌.കാച്ചിയ നീലഫ്രിങ്കാതി എണ്ണയുടെ മണമായിരുന്നു മുടിയിഴകള്‍ക്ക് (എന്റെ മനസ്സില്‍). പ്രായം വേട്ടയാടാത്ത ഒരു മനസായിരുന്നു അവരുടേത്.അവസാന നാളുകളില്‍ പോലും ആ കണ്ണുകളില്‍ കൌമാരത്തിന്റെ ഒരു തിളക്കം ഞാന്‍ കണ്ടു. ആ കണ്ണ്കളിലേക്ക് അല്‍പനേരം നോക്കിയിരുന്നാല്‍ അറിയാതെ നമ്മുടെ ഉള്ളിലും പ്രണയം വിരിയും.
കഥകളില്‍ മാത്രമല്ല ജീവിതത്തിലും പ്രണയത്തിന്റെ വറ്റാത്ത ഒരു അരുവിയായിരുന്നു അവര്‍.

വായിച്ച് ഹരം കൊണ്ട കഥകളിലെ നായികമാര്‍ പലതും കഥാകാരി തന്നെ ആണെന്ന്  ലോകത്തോട്‌ പറയാനും അവര്‍ ഒട്ടും ഭയപെട്ടില്ല.എന്തിനെയും എതിനെയും ഭയകുന്ന മലയാളി പെണ്‍കുട്ടികള്‍ക്ക് പുതിയ ഒരു വാതില്‍ തുറന്നുകൊടുക്കുക കൂടി ആയിരുന്നു അവര്‍ ചെയ്തത്.പുതിയ തലമുറ പെണ്ണെഴുത്ത്‌ കാര്‍ക്ക് ബാലപാഠം കമല തന്നെ ആയിരുന്നു.

മാധവികുട്ടിയെ ഒന്ന് നേരില്‍ കാണുവാനും പരിചയപെടുവാനും ഉള്ള എന്റെ അതിയായ ആഗ്രഹത്തെ, ജീവിതത്തില്‍ ഉപേക്ഷികേണ്ടി വന്ന ഒരു കൂട്ടം ആഗ്രഹാകൂബരതിന്നോപ്പം  ഇട്ടു ഞാന്‍ കത്തിച്ചു.എങ്കിലും ഇന്നും എന്നും എന്റെ മനസ്സില്‍ ആ മുഖം, പല രൂപത്തില്‍ പല ഭാവത്തില്‍ തെജോമയമായി തന്നെ ജ്വലിച്ചു നില്‍ക്കും.

സമര്‍പ്പണം : മാധവികുട്ടി എന്ന അമ്മക്ക്,ചേച്ചിക്ക്,കൂട്ടുകാരിക്ക്,കാമുകിക്ക്......